Η αναπνοή είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο έρευνας που νομίζω ότι χρειάζεται χρόνια εξάσκησης και παρατήρησης. Για τον λόγο αυτό, φαντάζομαι ότι θα επανέρχομαι σε αυτό το θέμα προσπαθώντας να φωτίσω ή να θέσω ερωτήματα, κάθε φορά σε νέο θέμα.
Αυτή τη φορά, η παρατήρηση σχετίζεται με μία τσι-κουνγκ άσκηση που-μην έχοντας κάποιο όνομα-θα προσπαθήσω να την περιγράψω.
Καθόμαστε όρθιοι με τα πόδια παράλληλα στο άνοιγμα της λεκάνης. Κλείνουμε τα δάχτυλα των χεριών ως τα μέσα της παλάμης (για να μην κατέβει όλο το αίμα κάτω). Σηκώνουμε τα χέρια μπροστά ως το ύψος των ώμων και αφήνουμε με looseness (εκμεταλλευόμενοι την βαρύτητα), ως να πάνε σχεδόν πίσω από το σώμα. Συμμετέχουν όλες οι αρθρώσεις των χεριών, πέφτει κυρίως ο αγκώνας συμπαρασύροντας ολόκληρο το χέρι. Κάθε φορά που πέφτουν τα χέρια κι επανέρχονται μόνα τους σχεδόν με την φόρα που έχουν, κάνουμε ελαφρά ανακαθίσματα από την λεκάνη (Το πιο συχνό λάθος εδώ είναι ότι πιστεύουν οι περισσότεροι ότι γίνεται από τα γόνατα-που κι αυτά φυσικά συμμετέχουν- αλλά ξεχνούν το κάθισμα στα κουά της λεκάνης).
Η αναπνοή είναι γρήγορη και κοφτή. Η οδηγία είναι εκπνοή τέσσερις φορές και μία εισπνοή. Ωστόσο, καθώς γίνεται η άσκηση, τα ανακαθίσματα δίνουν την ευκαιρία να λειτουργεί η αναπνοή σαν τις αναρτήσεις στα αυτοκίνητα, οπότε κάθε εκπνοή συνοδεύεται από ελάχιστη εισπνοή που σπάνια γίνεται αντιληπτή ως εισπνοή από κάποιον που έχει αντιληφθεί την άσκηση καλά.
Αυτό που αντιλήφθηκα παρατηρώντας το σώμα μου μέσα από αυτή την διαδικασία είναι ότι εφόσον τα σουσπασιόν (αναρτήσεις) λειτουργήσουν σωστά, τότε αποφεύγεται το λαχάνιασμα. Στο τέλος αυτής της άσκησης, είμαστε με χαλαρή την αναπνοή, κάτι που δεν συμβαίνει αν ακολουθήσουμε ξερά την οδηγία τέσσερις εκπνοές και μία μεγάλη εισπνοή.
Αυτή τη φορά, η παρατήρηση σχετίζεται με μία τσι-κουνγκ άσκηση που-μην έχοντας κάποιο όνομα-θα προσπαθήσω να την περιγράψω.
Καθόμαστε όρθιοι με τα πόδια παράλληλα στο άνοιγμα της λεκάνης. Κλείνουμε τα δάχτυλα των χεριών ως τα μέσα της παλάμης (για να μην κατέβει όλο το αίμα κάτω). Σηκώνουμε τα χέρια μπροστά ως το ύψος των ώμων και αφήνουμε με looseness (εκμεταλλευόμενοι την βαρύτητα), ως να πάνε σχεδόν πίσω από το σώμα. Συμμετέχουν όλες οι αρθρώσεις των χεριών, πέφτει κυρίως ο αγκώνας συμπαρασύροντας ολόκληρο το χέρι. Κάθε φορά που πέφτουν τα χέρια κι επανέρχονται μόνα τους σχεδόν με την φόρα που έχουν, κάνουμε ελαφρά ανακαθίσματα από την λεκάνη (Το πιο συχνό λάθος εδώ είναι ότι πιστεύουν οι περισσότεροι ότι γίνεται από τα γόνατα-που κι αυτά φυσικά συμμετέχουν- αλλά ξεχνούν το κάθισμα στα κουά της λεκάνης).
Η αναπνοή είναι γρήγορη και κοφτή. Η οδηγία είναι εκπνοή τέσσερις φορές και μία εισπνοή. Ωστόσο, καθώς γίνεται η άσκηση, τα ανακαθίσματα δίνουν την ευκαιρία να λειτουργεί η αναπνοή σαν τις αναρτήσεις στα αυτοκίνητα, οπότε κάθε εκπνοή συνοδεύεται από ελάχιστη εισπνοή που σπάνια γίνεται αντιληπτή ως εισπνοή από κάποιον που έχει αντιληφθεί την άσκηση καλά.
Αυτό που αντιλήφθηκα παρατηρώντας το σώμα μου μέσα από αυτή την διαδικασία είναι ότι εφόσον τα σουσπασιόν (αναρτήσεις) λειτουργήσουν σωστά, τότε αποφεύγεται το λαχάνιασμα. Στο τέλος αυτής της άσκησης, είμαστε με χαλαρή την αναπνοή, κάτι που δεν συμβαίνει αν ακολουθήσουμε ξερά την οδηγία τέσσερις εκπνοές και μία μεγάλη εισπνοή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου