Μέθοδος Τερζόπουλου και ται τσι.

Τον Ιούλιο είχα την ευκαιρία και την μεγάλη τύχη να κάνω μία εκπαίδευση στην θεατρική μέθοδο του Θεόδωρου Τερζόπουλου. Δάσκαλοι μου ήταν ο ίδιος και ο επίσης χαρισματικός Σάββας Στρούμπος.

Η μέθοδος αυτή μοιράζεται πολλά κοινά με το ται τσι και θα μπορούσαμε να πούμε ότι το ένα τροφοδοτεί το άλλο. Όλη η μέθοδος στηρίζεται στο τρίγωνο της λεκάνης, την σπονδυλική στήλη και την χρήση της αναπνοής.

Δεν είναι τυχαίο ότι η μέθοδος εντάχθηκε αμέσως στα πανεπιστήμια της Κίνας.

Η αναπνοή πηγαίνει όλο και πιο βαθιά. Τόσο βαθιά ως το περίναιο και τα νεφρά. Η αναπνοή μπορεί να γίνεται με τη μύτη ή το στόμα και η εκπνοή επίσης.

Αντί παραγωγής δύναμης, ο Τερζόπουλος ασχολείται με την παραγωγή φωνής. Φαίνεται πόσο κοινά είναι αυτά τα δύο τελικά. 

Ρυθμός και ροή (ως συνέχεια του προηγούμενου)

(Ευχαριστώ πολύ τον αγαπημένο μου Χ.Τ. για την πολύ δημιουργική συζήτηση που είχαμε, καρπός της οποίας είναι οι σκέψεις που ακολουθούν).

Σχετικά με το τι είναι εξωτερικό, τι εσωτερικό, τι δοσμένο από την φύση και τι επίκτητο..

Καθένας μας έχει έναν δικό του ρυθμό. Φαίνεται να γεννιόμαστε με αυτόν. Άλλος είναι πιο γρήγορος, άλλος πιο αργός, αλλά υπάρχει κι ένα είδος συχνοτήτων αυτού του ρυθμού που είναι προσωπικές στον καθένα μας.

Βλέπεις ανθρώπους για παράδειγμα που τους χαρακτηρίζεις σβέλτους ή αργούς. Και φαίνεται αυτό να είναι δικό τους χαρακτηριστικό, να ήρθαν έτσι στον κόσμο άσχετα με το πώς επέδρασε το περιβάλλον αργότερα ή τον τρόπο εκπαίδευσής τους.

Θυμάμαι ότι το πρώτο πράγμα που είχε φανεί στον πρώτο υπέρηχο εγκυμοσύνης μου ήταν ο χτύπος της καρδιάς της αγαπημένης μου Θάλειας. Δεν υπήρχε θαρρείς τίποτα άλλο πέραν μίας καρδιάς.

Ο ρυθμός της καρδιάς, της αναπνοής, της ροής του αίματος φαίνεται να είναι πρωτίστως ιδιοσυγκρασιακά στοιχεία.

Πώς όμως αυτός ο κάθε ρυθμός, και δω αναφέρομαι κυρίως στον ρυθμό και την τονικότητα της κάθε κίνησης, εντάσσεται αρμονικά στο ται τσι;

Φαντάζομαι ότι το εσωτερικό στοιχείο που παρεμβαίνει εδώ, είναι η ροή. Η ροή είναι μάλλον επίκτητο χαρακτηριστικό, έχει να κάνει με την πρακτική εξάσκηση και τον τρόπο που μεγαλώνουμε (αν μιλήσουμε για δράσεις  έξω από το ταιτσι) .

Για το ται τσι η ροή κατεκτιέται ως στάδιο μέσα στην εκμάθηση, εξάσκηση.

Ο προσωπικός ρυθμός παρεμβαίνει στην ροή και δίνει το ιδιαίτερο στίγμα του κάθε εξασκούμενου. Σχετίζεται με την ερμηνεία του. Γιαυτό άλλωστε και τέχνη...

Θα επανέλθουμε όμως στο τελευταίο αυτό θέμα.

εσωτερικότητα του ται τσι (nei)

Το ται τσι ανήκει στις εσωτερικές πολεμικές τέχνες. Σε αυτές που ο νους παίζει σημαντικό ρόλο αλλά και που δίνεται έμφαση σε κινήσεις και έλεγχο του εσωτερικού του σώματος, μικροκινήσεις που γίνονται δύσκολα αντιληπτές από το εξωτερικό μάτι.
Ωστόσο ό,τι γίνεται μέσα, έχει ένα αντίκρυσμα και έξω.
Έτσι, δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι η αρμονία στην κίνηση, για παράδειγμα, η αίσθηση του ρυθμού, της ισορροπίας κλπ δεν έχουν εσωτερικό αντίκρυσμα. Είναι τα φαινόμενα εσωτερικών διεργασιών τόσο σε επίπεδο ελέγχου μικρών εσωτερικών τμημάτων του σώματος όσο και νοητικών.

πιστοποιήσεις στο ται τσι... η βαβέλ μεταξύ Κίνας και Δύσης

Πριν λίγο καιρό τέθηκε ένα θέμα πιστοποίησης στην σχολή.
Η πιστοποίηση είναι μία λέξη ουδέτερη και αναφέρεται στην αναγνώριση από μία κρατική μηχανή κι όχι από ανθρώπινα υποκείμενα.
Στην Κίνα ως σήμερα το τάι τσι ακολούθησε την παράδοση του Κομφούκιου και μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Έτσι μιλάμε ακόμη σήμερα για οικογένειες.
Από τα μέσα του 20ου αιώνα κι έπειτα όμως που η Κίνα ακολούθησε τον δυτικό τρόπο ζωής, πολλοί κινέζοι δάσκαλοι έφυγαν και μετέδωσαν την τέχνη του ται τσι στον κόσμο.
Αναπόφευκτα, η κομφουκιανική αντίληψη κληροδότησης της τέχνης στα πλαίσια της οικογένειας κληδωνίζεται. ΄Ετσι, εμφανίζεται ένα φαινόμενο παρεμφερές της υιοθεσίας, όπου ο δάσκαλος της οικογένειας αναγνωρίζει σε μαθητές του που δεν ανήκουν στην οικογένεια το δικαίωμα να αντιπροσωπεύουν το στυλ.
Και καθώς μεταδίδεται το ται τσι, ελλείψη κάποιου αξιολογικού ελέγχου, ο καθένας ανοίγει μία σχολή και λέει ότι κάνει ταιτσι χωρίς να έχει πράγματι εντρυφήσει στην τέχνη.
Η εμπορευματοποίηση του ται τσι είναι ένα σοβαρό πρόβλημα και φυσικά δεν μπορεί να διαφύγει από τον καπιταλιστικό τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας. Από την στιγμή αυτή που πωλείται, το ται τσι ξεφεύγει από την κομφουκιανική αντίληψη και δυτικοποιείται.
Μέσα σε αυτή την δυτικοποίηση, ορθώνονται οι πιστοποιήσεις, οι οποίες και αυτές με την σειρά τους, παρά το γεγονός ότι εμφανίζονται ως μία ανάγκη αξιολόγησης, στηρίζουν την ίδια λογική οικονομικής οργάνωσης.
Κάθε πιστοποίηση χρειάζεται αμοιβή, εξετάσεις με αμοιβή, νέα μαθήματα σε σχολή.
Ελλείψη κρατικής σοβαρής μέριμνας, κάτι που είναι λογικό γιατί δεν είναι ακόμη τόσο πολύ εμφυτευμένο το ταιτσι μέσα στην κουλτούρα μας, νέες πιστοποιήσεις ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια και ο μαθητής σήμερα για να αξιολογηθεί χρειάζεται να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη.
Τι μπορεί να σημαίνει αυτή η αλλαγή άραγε στην ουσία του ται τσι; Τι σημαίνει η απομάκρυνσή του από τον Κομφουκιανισμό; Θα επιδράσει στην ουσία της τέχνης; Θα είναι προς όφελος της ή επιζήμια;
Ερωτήματα που μάλλον θα χρειαστούν δεκαετίες για να τα απαντήσουμε βλέποντας την πορεία του ταιτσι στις νέες συνθήκες.

Ροή και θεραπεία ψυχικού τραύματος

Το τραύμα πάντα σχετίζεται με το σώμα ή σωματοποιείται εκ των υστέρων...
Άραγε το ται τσι μπορεί να λειτουργήσει ως ψυχα-λυτικό μέσο;
Η ροή που απαιτείται όσο κανείς βελτιώνεται στην φόρμα, ο συντονισμός των κινήσεων φαίνεται να σχετίζονται και με μία ψυχική ροή και συντονισμό, μία στροφή στο εδώ και τώρα, μία απουσία σκέψης όπου στην θέση της μπαίνει η παρατήρηση εσωτερικά του σώματος, της αναπνοής, της παραγωγής δύναμης.
Εχω παρατηρήσει πώς υπάρχουν μοτίβα κίνησης ανάλογα με την προσωπικότητα. Έτσι, ο εκρηκτικός άνθρωπος εκτελεί κάποια σχήματα εκρηκτικά (π.χ. τους λωτούς), ο άνθρωπος που έχει μάθει με κανονισμούς και σε αυταρχικό περιβάλλον εκτελεί την φόρμα με κινήσεις χωρίς ροή αλλά με κοφτές αλλαγές κοκ.
Η ροή επιτυγχάνεται τελικά με την πρακτική και την συνεχή εξάσκηση.
Αυτό φαίνεται να επιφέρει και αλλαγές στο εσωτερικό, στο ψυχικό αφού κάθε κίνηση του σώματος αντιστοιχεί με κέντρα του εγκεφάλου, νευρωνικές ομάδες που αλλάζουν και που ενδεχομένως, να χρησιμοποιούνται ποικιλλοτρόπως και σε άλλα πεδία.