(Ευχαριστώ πολύ τον αγαπημένο μου Χ.Τ. για την πολύ δημιουργική συζήτηση που είχαμε, καρπός της οποίας είναι οι σκέψεις που ακολουθούν).
Σχετικά με το τι είναι εξωτερικό, τι εσωτερικό, τι δοσμένο από την φύση και τι επίκτητο..
Καθένας μας έχει έναν δικό του ρυθμό. Φαίνεται να γεννιόμαστε με αυτόν. Άλλος είναι πιο γρήγορος, άλλος πιο αργός, αλλά υπάρχει κι ένα είδος συχνοτήτων αυτού του ρυθμού που είναι προσωπικές στον καθένα μας.
Βλέπεις ανθρώπους για παράδειγμα που τους χαρακτηρίζεις σβέλτους ή αργούς. Και φαίνεται αυτό να είναι δικό τους χαρακτηριστικό, να ήρθαν έτσι στον κόσμο άσχετα με το πώς επέδρασε το περιβάλλον αργότερα ή τον τρόπο εκπαίδευσής τους.
Θυμάμαι ότι το πρώτο πράγμα που είχε φανεί στον πρώτο υπέρηχο εγκυμοσύνης μου ήταν ο χτύπος της καρδιάς της αγαπημένης μου Θάλειας. Δεν υπήρχε θαρρείς τίποτα άλλο πέραν μίας καρδιάς.
Ο ρυθμός της καρδιάς, της αναπνοής, της ροής του αίματος φαίνεται να είναι πρωτίστως ιδιοσυγκρασιακά στοιχεία.
Πώς όμως αυτός ο κάθε ρυθμός, και δω αναφέρομαι κυρίως στον ρυθμό και την τονικότητα της κάθε κίνησης, εντάσσεται αρμονικά στο ται τσι;
Φαντάζομαι ότι το εσωτερικό στοιχείο που παρεμβαίνει εδώ, είναι η ροή. Η ροή είναι μάλλον επίκτητο χαρακτηριστικό, έχει να κάνει με την πρακτική εξάσκηση και τον τρόπο που μεγαλώνουμε (αν μιλήσουμε για δράσεις έξω από το ταιτσι) .
Για το ται τσι η ροή κατεκτιέται ως στάδιο μέσα στην εκμάθηση, εξάσκηση.
Ο προσωπικός ρυθμός παρεμβαίνει στην ροή και δίνει το ιδιαίτερο στίγμα του κάθε εξασκούμενου. Σχετίζεται με την ερμηνεία του. Γιαυτό άλλωστε και τέχνη...
Θα επανέλθουμε όμως στο τελευταίο αυτό θέμα.
