Λαχάνιασμα;

Αν υπάρχει λαχάνιασμα σε οποιαδήποτε στιγμή και σε οποιαδήποτε συνθήκη (pushin hands, ξίφος, σπάθα, λόγχη ή γρήγορη εκτέλεση της φόρμας) δεν έχουμε βρει την σωστή αναπνοή.
Το τέλος της εκτέλεσης της κάθε φόρμας και σε όποια ταχύτητα κι αν γίνεται δεν πρέπει να μας βρίσκει λαχανιασμένους γιατί έχουμε χάσει την επαφή με την αναπνοή η οποία θα πρέπει να είναι ατάραχη.
Σε αυτή την περίπτωση χρειάζονται καλή μελέτη τα τσι κόνγκ , καθώς φαίνεται ότι όλα κρύβονται εκεί.

πόδια

Παρατήρηση του τελευταίου μήνα...

Δεν σέρνουμε τα πόδια κατά την εκτέλεση της φόρμας.
Ο βηματισμός πρέπει να είναι αβίαστος, να λαμβάνει υπόψη την εκάστοτε διαφοροποίηση του εδάφους και αν σέρνεται το πόδι θα πρέπει να υπάρχει λόγος για μία τέτοια επιλογή κι όχι τυχαία, ή γιατί είναι πιο εύκολο.
Τα βήματα στο τάι τσι πρέπει να είναι κατά τη γνώμη μου σαν της γάτας. Ελαφριά, χωρίς να ακούγονται αλλά με καλά σταθερά πατήματα που σε συνδυασμό με το μάζεμα του κόκκυγα πρέπει να καταλήγουν σε ριζώματα. 

Τα γερά πόδια, πιστεύουν οι Κινέζοι, οδηγούν στην μακροζωΐα.

Γιατί είναι τέχνη;

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το τάι τσι τσουάν είναι ένα σύστημα από τεχνικές παραγωγής δύναμης, οι οποίες μπορούν να αξιοποιηθούν κατά την διάρκεια αντιμετώπισης αντιπάλου.
Τι είναι αυτό που το κάνει να λέγεται πολεμική τέχνη;
Κατά τη γνώμη μου, ό,τι σχετίζεται και επηρεάζεται από την ερμηνεία (ψυχοσυναισθηματική και ιδιοσυγκρασιακή κατάσταση) είναι τέχνη.
Όσοι το εξασκούμε δεν είμαστε τεχνίτες, που κάνοντας τα βήματα της μάθησης μπορούμε να έχουμε ένα ίδιο αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα δεν είναι ποτέ ίδιο, ακόμη και στους πιο υπάκουους μαθητές, αφού παρεμβαίνουν πλήθος παραγόντων:
-ιδιοσυγκρασία
-σώμα με δικά του χαρακτηριστικά
-ψυχοσυναισθηματική κατάσταση (πλήθος υποπαραγόντων εδώ).
-εμπειρία
Αυτή η ερμηνεία, είναι η δημιουργία του εκτελεστή.
Η τέχνη!

Ο συγχρονισμός με την ομάδα (και πάλι)

Ο συγχρονισμός  με την ομάδα μπορεί ίσως να επιτευχθεί χωρίς να είναι επιζήμιος της ατομικής έκφρασης-εκτέλεσης της φόρμας αν ο καθένας χειρίζεται ανάλογα την ροή.
Η ροή της κίνησης μπορεί να είναι σαν ποτάμι που άλλοτε τρέχει γρηγορότερα κι άλλοτε πιο αργά, ανάλογα με τον βυθό, τα εμπόδια, το πλάτος της κοίτης που αυξομοιώνεται ανάλογα με την γεωγραφία.
Κάνοντας ται τσι μπορείς να αυξομειώνεις την ροή σου αλλά όχι ακούσια. Πρέπει να γίνεται με τρόπο που να μην χαλάει την κίνηση, να μην είναι αφύσικο και ταυτόχρονα να μπορείς να συγχρονιστείς με τους άλλους.
Αν για παράδειγμα νοιώθεις ότι κινείσαι ελαφρά πιο γρήγορα από τους υπολοίπους, τότε όταν εκτελείς ένα σχήμα που έχει μεγάλη στροφή της λεκάνης, μπορείς να πας ως το τέλος την κίνηση, ως εκεί που δεν παίρνει, προκειμένου να σε φτάσουν οι άλλοι που εκείνη την ώρα δεν έχουν την ίδια σκέψη κατά νου. Αντίθετα, αν είσαι σε αργοπορία, τότε μπορείς για παράδειγμα να αξιοποιήσεις μία κίνηση - χτύπημα πιο ορμητικά, χωρίς να κινδυνεύσει η αρμονία της φόρμας, προκειμένου να ξανασυναντηθείς με τα άλλα μέλη της ομάδας.